เมื่อคืนคิดหนัก

ถึงเราจะชอบอยู่คนเดียว

(เพราะมันเหมือนกับได้สร้างจินตนาการได้ไม่สิ้นสุด)

แต่เราก็เหงาเป็นอ่ะแหล่ะ

จำได้ว่าตอน ม. ต้นไม่มีเพื่อนเลย

แต่พอตอน ม.3 เราเข้า pk

เพื่อนที่สนิดที่สุดก็คนใน pk

แต่เราก็ยังเงียบไม่คุยกับคนอื่นเหมือนเดิม

จำเพื่อนครบ 50 กว่าคนยังไม่ได้เลย

คนที่ pk เราเห็นเค้าไม่ว่าสไตล์ภาพเรา

เราเลยรู้สึกดีมากเลย เพราะเพื่อนๆที่โรงเรียนชอบว่าเราโรคจิต

ขอบคุณนะคะ ^^

..................................

แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีใครว่าแล้วหล่ะ (เพื่อนที่โรงเรียนนะ)

เราก็สนิดกับเพื่อนๆหลายคนแล้ว

รู้สึกชีวิตมันดีขึ้นแต่ก่อนมากเลย

แต่ถึงจะดียังไงเราก็ชอบมองโลกในแง่ร้ายอยู่ดี

จะมองไปทางไหน

ซ้าย

หรือขวา

เราคือแกะดำ

.............................................

เรารักความแปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร

เราไม่ชอบการซ้ำกับคนอื่น

เพราะมันเหมือนเราไม่มีความคิดมาทำ

แต่เราก็กลัวการแตกต่าง

คงมีคนหาว่าเราบ้า ไม่ก็โรคจิต

เราชอบวาดอะไรหลอนๆอาจารย์ก็ทำหน้าแหย่ะๆเรา

ขนาดแม่เรายังให้อยากวาดภาพแนวสวยๆงามๆเลย

เพื่อนคนนึกก็ไห้เราวาดสาวน้อยน่ารักอีก

เรารู้สึกเหมือนโดนบังคับอ่ะ

เหมือนเค้าจะมีเปลี่ยนชีวิตเรา

แต่เราก็ยังวาดแนวเหมือนเดิมแหล่ะ

แต่มีเคโมะมาแซกหน่อยเราชอบภาพคนใน DA คนนึง X3

แต่ก็เอาเตอะ

ถึงแม้คนหลอนจะมีแค่ 2 คน TwT"

และก็จะทนชีวิตที่แตกต่างจากคนอื่นต่อไป...

.........................................

ในที่สุดเราก็คิดเคโมะออก

ไม่มีใครซ้ำแน่

คิดได้เมื่อคืน

ตอนนั้นกลุ้มใจเรื่องเคโมะ

เอาตัวไรดีหว่าให้แตกต่ากจากคนอื่นมาที่สุด

เราคิดได้จากสัตว์ที่เราชอบ

เป็นสัตว์ที่ชอบตอน ม.2

ตอนนั้นคลั่งมันมาก

ใช่แล้ว!!!!!!!

มันคือ!!!!!!

...

พยาธิ

...

ออกแบบไว้แล้วด้วย