กิ๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...... คือเมื่อคืนมีพี่คนนึงเค้ามีบทสัมภาษณ์ของทิมเบอร์ตันแล้วเค้าให้มา ต้องขอขอบคุณพี่เค้ามากๆเลยนะคะ >/\< เลยเอามาโพสเผื่อว่าบางคนไม่มีนะคะ ขอมาโพสที่นี้คงไม่เป็นไรนะคะ ^^"
*หมายเหตุ คือเราพิมพ์ไม่ไหวง่ะ = =" ขอโพสแทนแล้วกันนะคะ ข้อนข้างจะใหญ่นะคะ ^^"
อา........จบแล้วค่ะ =w= จะว่าไปเรายังไม่ได้ดูวินซินท์เลยนะนี้ ต้องไปซื้อมาดูซะแล้ว = =+
ความเป็นมาของความหลอนเราค่ะ TwT
ตอนเด็กๆเราก็จะใช่ว่าชอบหลอนหรอกนะ...
ตอนเด็กๆเราขี้ขลาดมากเลยนะ แน่นอนว่าตอนนั้นกลัวผีที่สุด รองลงมาคือหุ่นกับตุ๊กตา กลัวถึงขนาดได้ยินเสียงประหลาดๆจากทีวีก็ต้องรีบวิ่งหลบไปใต้โตะ แล้วตอนกลางคืนก็ไม่กล้านอนเพราะกลัวผีจะมา = =" สรุปคือ ตอนเด็กๆเรากลัวทุกอย่างที่มันน่ากลัว... แล้วเราก็หนีความกลัวไม่พ้น เพราะพี่เราชอบแหย่เรา ชอบเอาของน่ากลัวมาแหย่(รวมทั้งพ่อเราด้วย) ...
แถมตอนเด็กๆมีนิสัยแปลกๆอยู่อย่างนึง คือ ชอบเชียร์ตัวร้าย เวลาดูการ์ตูนจะเชียร์ตัวร้ายเสมอ ไม่รู้ว่าทำไมตอนั้นคิดแบบนั้น = =" เหมือนมีความรู้สึกว่าทำไมตัวดีมันต้องสดใส นิสัยอ่อนโยน น่ารัก แล้วตัวร้ายต้องมืดมน โหดร้าย น่ากลัว คิดอย่างงี้มาตลอดแต่เด็กๆแล้ว แล้วรู้สึกว่าเราจะชอบอะไรที่มันดำๆซะด้วย เลยเชียร์มันมาตลอด
แล้วตอนเด็กๆเราจะรู้สึกว่า ทำไมทุกสิ่งต้องสดใส ทำต้องเป็นสีชมพู ทำไมต้องมีความน่ารัก มันทำให้เราเบื่อมากๆ แต่น่าแปลกที่เรากลับหลงใหลในสิ่งที่ตัวเองกลัว ทั่งๆที่ไม่กล้าดูหนังผี(แต่ตอนนี้ชอบ) แต่เรากลับชอบแฮะ
จนกระทั้งมีวันนึงเราคิดได้ว่า ถ้าเราคิดว่าผีเป็นเพื่อน มันอาจทำให้เราหายกลัวได้
ถึงแม้จะคิดอย่างงั้นมันก็ไม่ทำให้เราหายกลัวหรอก แต่มันทำให้เรามีความสุขกับการคิดและอยู่กับสิ่งที่ตัวเองกลัว(ยกเว่นแมลงสาบ) ไม่รู้ว่าทำไมเราเป็นอย่างงั้นซะได้
แล้วช่วงตอน 8-9 ขวบ เราได้จินตนาการการ์ตูนเรื่องนึง(ที่ยังไงๆตอนนั้นก็วาดออกมาไม่ได้เลยคิดในหัวอย่างเดียว) คือเรื่องมีอยู่ว่า นางเอกเป็นปีศาจแมว(5ขวบ) พ่อเป็นมนุษย์หมาป่า(แต่เป็นร่างกึ่งคนกึ่งหมาทั้งเรื่อง) แม่เป็นแม่มด พี่สาวเป็นผีหัวขาด(เวลากินข้างต้องใช่สายยางเจาะที่คอ) แล้วนางเอกก็มีคู่หูอยู่เยอะมากกก เลยขอบอกตัวเด่นๆนะคะคือมี มังกรโครงกระดูก(อยากจะจับมาวาดอีก แต่เห็นคนมีแล้วเลยไม่กล้าวาด = =") เสือเขี้ยวดาบไม่มีหนัง เสือเขี้ยวดาบแบบกึ่งหนังกึ่งไม่มีหนัง และเสือเขี้ยวดาบที่มีแต่เส้นประสาท(ลองคิดดูนะว่ามีแต่เส้นประสาทลอยมา = =") แล้วเรื่องมันก็แนวชีวิตประจำวันของปีศาจแมวธรรมดา แต่บางครั้งจะจินตนาการว่าตัวเองเป็นปีศาจแมวซะเลย...
แต่เนื่องจากเราชอบความประหลาดในด้านมืดทำให้เราไม่ค่อยกล้าเปิดเผยให้ใคร
และตอน ม.3 เราเริ่มคิดตัวละครแบบออริจินอล คือ เป็นตุ๊กตาชายหน้าคล้ายๆคนถือกรรไกร (คิดได้จากตุ๊กตาที่เราเคยมีแต่เด็ก แต่หายไปไหนแล้วไม่รู้)
เรื่องก็มีอยู่ว่า...
นางเอกเป็นคนที่ชอบอะไรไม่เหมือนใครทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อนแล้วชอบถูกแกล้ง(ไอ้ความชอบนี้ถอดแบบมาจากเราเอง) แล้วเธอได้พบตุ๊กตาประหลาดในห้องของเธอ แล้วก็จับตุ๊กตานั้นขึ้นมาด้วยความสงสัย แล้วในช่วงนั้นเธอก็เห็นหน้าคนที่เธอเคียดแค้นชั่ววูบ แต่ใบหน้าที่เธอเห็นนั้น เป็นหน้าของคนที่เธอแค้นแล้วมีรอยแทงขนาดใหญ่ที่ศีรษะ
วันรุ่งขึ้นเธอไปโรงเรียน เธอเห็นคนไปมุงดูอะไรซักอย่าง พอเธอไปดู เห็นคนที่เธอแค้นแต่ใบหน้ามีรอยแทงขนาดใหญ่ที่ศีรษะเห็นที่เธอเห็นชั่ววูบ เธอตกใจมากแล้วงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
แล้วเหตุการนั้นก็เกิดขึ้นทุกวันเมื่อเธอจับตุ๊กตานั้น(ถึงแม้จะไม่จับเหตุการนั้นก็เกิดขึ้นอีก) เธอจึงตัดสินใจทิ่งมันที่ถึงขยะตอนกลางคืน
แต่เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอเห็นตุ๊กตาตัวนั้นยังวางอยู่บนโต๊ะเธอเหมือนเดิม เธองงมากแล้วกลัวด้วย เธอจึงจะจับมันไปเผา เพราะแม่เธอได้เผาใบไม้นอกบ้าน
พอเธออุ้มมันเพื่อที่จะไปเผา จู่มันก็ตกลงมาจากมือของเธอ เธอคิดว่ามันไม่หน้าเป็นไปได้ที่มันจะตกลงมาพราะเธอไม่ได้จับแบบหลวมๆ เธอจึงหยิบมันขึ้นมา แต่ในตอนนั้นเธอเห็นภาพเพื่อนที่เธอแค้น(มันแค้นเยอะจัง) เธอจึงคว้างมันเข้าไปในกองไป เธอไปดูในก้องไฟ
ไม่มีตุ๊กตาตัวนั้นแล้ว!!
มันหายไปไหน เธอหาไม่เจอ ถ้าถูกเผาแล้วมันหน้าจะเหลือเศษขี้เถ้า แต่นี้ไม่มีซักกะจิ๊ด เธอจึงรีบไปหาเพื่อนที่เธอเห็นชั่ววูบ
เมื่อถึงบ้านเพื่อน เธอเคาะประตู "ขอโทษค่ะ!! ขอเข้าไปหน่อยนะคะ!!" ......ไม่มีเสียงตอน เธอจึงคิดว่าเธอยังไม่ได้อยู่ที่นี้
"กรี๊ดดดดด!!!"
เสียงนั้นดังมาจากชั้นบน เธอจึงรีบเข้าทางหน้าต่างแล้วไปชั้นบนของบ้านทันที เธอเปิดประตูเข้าไป....
เธอเห็นเพื่อนเธอนอนอยู่ หน้าเละเปื่อยแล้วอกเป็นลูทะลุขนาดใหญ่ แล้วเธอเห็นผู้ชายที่ใบหน้าทำมาจากผ้า ตัวสูงใหญ่ แล้วถือกรรไกรขนาดใหญ่ยาว2ฟุต
.........
"ประทับใจมั้ย?" ชายคนนั้นถามแล้วยิ้มสะแหยะ
เธอพูดไม่ออกแล้วอึ่งกับเหตุการที่เกิดขึ้น เธอมึนไปหมด สมองเธองงกับเหตุที่เกิดขึ้น ตอนี้ เธอคิดอะไรไม่ออกแล้ว ตัวสั่นไปหมด เธอกรี๊ดดังลั้นแล้ววิ่งหนีไปชั้นล้าง แต่เธอหนีไม่พ้นเพราะชายคนนั้นวิ่งเร็วกว่าเธอ
"เธอชอบไม่ใช่หรอ มีความสุขไม่ใช่หรอที่คนที่เธอเกลียดตายไปแล้ว" ชายคนนั้นพูด แต่เธอยังหวาดกลัว ปากเธอสั่นไปหมด ตอนนี้เธออยากหนี หนีไปให้ไกล หรือแค้ให้เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความฝันก็ได้ แต่เธอหนีไม่ได้แล้ว เพราะเธอไม่มีแรกที่จะขยับไปไหนแล้ว
".........จำชั่นไม่ได้หรอ...ชั่นเคยเป็นเพื่อนเธอตอนเด็กๆไง"ชายคนนั้นพูด
".....................ใคร...คุณเป็นใคร..." เธอพยามพูดออกมา เสียงเธอดูสั่นมาก
"ตอนเธอ5ขวบไง เธอชอบจับชั่นมาเล่นเป็นคนใข้กับลูก"
เธอจำไม่ได้ เพราะตั้งแต่เด็กไม่มีใครเล่นกับเธอนอกจากตุ๊กตาหมีที่เธอเล่นเป็นประจำ
"...คุณ.......ไมใช่คนหรอ" เธอถามแบบไม่แน่ใจและกลัว เธอเริ่มเดินถอยหลัง..
"ใช่ ชั้นเป็นตุ๊กตาหมีที่เธอเคยเล่นกับชั่นบ่อยๆไง ตั้งแต่ชั้นถูกแม่เธอบริจาคไปชั้นก็พยายามที่จะกลับไปหาเธอ.." ชายตุ๊กตาเดินเข้าหา
".....คุณไม่ใช่........ตุ๊กตาหมี........"
"ช่าย...ช่าย... เมื่อก่อนเคยเป็น แต่ร่างนั้นมันทำอะไรไม่ได้ ชั้นเลยขอให้ยมทูตให้ร่างใหม่แก่ชั้น รูปร่างเปลี่ยนไปหน่อยก็เหอะ แต่ชั้นสามารถย่อตัวเองเท่าตุ๊กตาธรรมดาและขยายขนาดตัวเองเท่าคนได้(ถึงตัวจะสูงไปหน่อยก็เหอะ)...แล้วชั้น......"
เธอฉวยโอกาศวิ่งตอนที่ชายตุ๊กตาพูดเรื่องของตัวเองอยู่ เธอวิ่งลงมาชั้นล่างแล้วออกมาทางหน้าต่าง เมื่อเธอออกมาได้ เธอหน้าซีด เธอเห็นชายตุ๊กตาออกมาก่อนเธอแล้ว!
ชายตุ๊กตาพูดอย่างสบายใจ"หนีทำไม ชั้นไม่ได้มาฆ่าเธอซะหน่อย แค่อยากจะให้เธอมีความสุขเท่านั้นเอง..."
เธอไม่สนคำพูดของชายตุ๊กตาแล้ว เธอวิ่งตั้งตั้งหน้าสุดชีวิต
ชายตุ๊กตาตะโกน "หัดฟังคำพูดชาวบ้านซะมั้งซิ!!" แล้วจับแขนของเธอไว้แน่น
"ปล่อยนะ!!! ช่วยด้วย!!!" เธอสะบัดแขนสุดชีวิต แต่แรงชายตุ๊กตานั้นเยอะมาก "แล้วทำไมต้องฆ่าด้วยหล่ะ!!! แกฆ่าเพื่อนชั้น!! ปล่อยนะ!!!"
"ขอร้องละฟังชั้นก่อน!! ชั่นปล่าวมาฆ่าเธอนะ!! ชั้นแค่..."
เธอกรีดร้องจนเธอเห็นแสงไฟกำลังมาตรงนี้ ตำรวจกำลังมา!! เธอตัดสินใจร้องให้ดังที่สุด
"หนูๆ!! เป็นอะไร!!" ตำรวจวิ่งมาแล้วซักถาม
เธอหันหลังไป ชายตุ๊กตาหายไปแล้ว!! แต่เธอไม่ชัดช้ารีบพาตำรวจไปบ้านเพื่อน...
...........
หลังจากบอกที่เกิดเหตุให้ตำรวจ มันเป็นเวลานานมากที่จะบอกให้เชื่อ แต่แล้วเธอก็ได้กลับบ้านในที่สุด พอกลับบ้านพ่อแม่เธอได้บ่นว่าทำไมกลับบ้านดึก เธอจึงโกหกว่าไปเที่ยวห้างฯมาเพราะยังไงก็ไม่มีใครเชื่อเหตุการนั้น คืนนั้นเธอนอนไม่หลับเพราะยังหวาดกลัวกับเหตุการนั้นอยู่...
2-3 นาทีต่อมา เธอได้ยินเสียงเคาะที่หน้าต่างเธอตกใจลกไปดูทันที........
ชายตุ๊กตาเคาะที่หน้าต่างชั้นสอง
"นี้ชั้นเอง เปิดหน้าต่างที ไม่งั้นชั่นจะเข้าไป....."
ความจริงเรื่องมันยาวกว่านี้แต่แค่นี้ก็พอเนอะ ^^" วันนี้เขียนบล็อกซะเยอะเลย = =" ถ้าไร้สาระมากไปก็ขอโทษด้วยนะคะ >/\<"
ปล.เค้าเขียนฟิคไม่เก่งอ่ะ
แก้ไขเมื่อ 31/12/2547 12:01:20
